.::Наскоро со нови содржини и слики од манастирскиот комплекс::. .::Ќе имате можност да погледнете и некои сувенири рачна изработка::.

Поддржано од:

            

За нас

Селото “Полаки“ се наоѓа во крајниот северен дел на територијата на Општина Кочани. Нејзиниот атар се допира со просторот на општините: Кратово, Крива Паланка и Македонска Каменица.
Селото се состои од 22 маала кои се од разбиен тип како: Рамно Брдо, Лопен, Борово Брдо, Лисо Брдо, Рамно Нивиште, Скорово, Бабиште, Ширината, Крушка, Суво Брдо, Црвената, Качаник, Касиро и Црешната.
Постои едно мислење за тоа како селото го добило името. Според него, главно занимање на населението од овој крај било сточарството. Сточарите најчесто своите стада ги паселе покрај речните ливади т.н. лаки. На прашањето каде ќе бидат утрешниот ден најчесто одговарале: ПО ЛАКИ-те.
Селото е планинско и раштркано. Се наоѓа на надморска височина од 750 m до 1110 m. Од градот Кочани е оддалечено 22 km. Поголемиот дел од патот е асвалтен (околу 80% или 14 км). Од Крива Паланка е оддалечено 15 km, а од Македонска Каменица 30 km. Атарот зафаќа површина од 74,5 km2. На оваа површина преовладуваат:

• шумите од 5742 ha,
• пасиштата со 237 ha, и
• обработливо земјиште со 399 ha.

Преку маалото Лисо Брдо, по земјен пат во должина од 5 km, селото најблискy се доближува до рекреативниот центар “Пониква“.На 20 km североисточно од “Пониква “( исто земјен пат), се наоѓа месноста Калин Камен (се смета дека овде постојат бакарни наоѓалишта). Во непосредна близина на Калин Камен е Царев врв, висок 2084 m, а источно е највисокиот врв на Осоговските планини ( а воедно и во Источна Македонија) Руен, висок 2252 m, . На овој простор се наоѓаат солидни терени за зимски спортови, поради честото задржување на снегот и по 7 месеци (од ноември до мај). На оддалеченост од 15 km, западно од селото, се наоѓа и истоимениот ловен резерват “Полаки“ кој зафаќа површина од 152,5 км2.

По Втората Светска војна миграционите процеси не го одминаа ни ова село, така што бројот на жителите значително се намалил. Од 1204 жители, колку што броело селото во 1961 г., во 1994 г. останале само 245 жители. Според последниот попис во 2002 г., селото брои 59 домаќинства, односно 113 жители сместени во 180 куќи. Повеќето од куќите се застарени.
Тешката економска ситуација во земјава доведе селото полека повторно да заживува. Кон тоа придонесе и снабдувањето на секоја куќа со струја, вода и пат.

Денес селото сe повеќе е посетувано од туристи, излетници, вљубеници во природата, ловџии и др.